غزلي از کاظم بهمني

 


زمين شناس ِ حقيري تو را رصد مي کرد
به تو ستاره ي خوبم، نگاه ِ بد مي کرد

کنارت اي گل زيبا، شکسته شد کمرم
کسي که محو ِتو مي شد، مرا لگد مي کرد

تو ماه بودي و بوسيدنت نمي داني
چه ساده داشت مرا هم بلند قد مي کرد

بگو به ساحل چشمت که من نرفته چطور
به سمت جاذبه اي تازه جزر و مد مي کرد

؟

چه ديده ها که دلت را به وعده خوش کردند
چه وعده ها که دل من نديده رد مي کرد

کنون کشيده کنار و نشسته در حجله
کسي که راه شما را هميشه سد مي کرد


 



مشخصات

تبلیغات

محل تبلیغات شما

آخرین مطالب این وبلاگ

آخرین ارسال ها

عکس آقای خامنه ای

برترین جستجو ها

آخرین جستجو ها

ايمن ترافيک کالا تحصيل در اروپا طراحی سایت سایتکد بهترین خبرنامه سئو پوشک بچه مای بی بی شرکت بازرگاني فيروزه firoozetrading 09129374366 تمرینها وراه حلهای ریاضی دبیرستانی برای پیشرفت درریاضیات پایا دما کلينيک ارتوپدي بروزترین قیمت نقره